Pues lleer esti artículu na Revista ViaxAST 2

Asocedió fai munchos años nun reinu del norte nel qu’habitaben campesinos, homes y muyeres curtíes polos llabores nel campu, un llugar d’orografía difícil y climatoloxía gris dende onde podía divisase’l Mar Cantábricu.

Too entamó nel añu 1591, cuando Fray Agustín Montero descubre n’Arancés una piedra prieta y escribe al rei Felipe II pa que-y diera permisu pa estraela, convirtiéndose asina na primer mina de carbón mineral que se conoz na Península Ibérica, tal y como queda recoyío nel llibru “La piedra negra”, del hestoriador y arqueólogu Iván Muñiz.

Tuvieron que pasar munchos años más hasta qu’en 1833, la Real Compañía Asturiana de Mines de Carbón, representara un capítulu perimportante pa la industrialización española al abrir nel pueblu d’Arnáu, la primer esplotación minera que sedrá l’orixe de toles esplotaciones modernes que van emplegase n’Asturies per munchos años. Tamién ye nel pueblu d’Arnáu, onde se constrúi’l primer pozu vertical, conocíu como “El Pozu Güelu” por ser el más vieyu d’Asturies y l’únicu sitiu onde les galerías de carbón van baxo’l mar, lo que la convierte na única mina somarina d’Europa. Al rodiu la mina fórmase un pobláu de trabayadores, un paisaxe industrial y humanu nel que había economatu, casa socorru y colexu, creándose un llugar prósperu y afayadizu pa vivir, pero baxo la tutela de la empresa.

Sicasí, a principios del sieglu XX, la mar irrumpe nes galeríes y anque los mineros s’empleguen con xeitu pa construyir tabiques… la mar sigue avanzando, sigue ganando terrenu hasta que nel añu 1915, la tierra pierde definitivamente la batalla y nueves filtraciones, xunto a los problemes productivos y sociales, terminen por pesllar la mina, que permanecerá nel interior de la tierra per munchos años… un sieglu de silencio y escaezu…

Foi nel añu 2007, cuando un proyectu impulsáu pol Conceyu de Castrillón y respaldáu por un fuerte ánimu popular, fai que s’entamen los trabayos de recuperación del conxuntu mineru y per primer vegada n’años dende’l so abandonu, el pozu vuelve a abrise. Foi un trabayu duru, un pequeñu milagru patrimonial que devolvió la vida a la vieya mina onde tuvo l’orixe la minería del carbón que llogró algamar la declaración de Bien d’Interés Cultural pal castillete de zinc, únicu n’Asturies que nos recibe a orielles del Cantábricu. Güei podemos dicir que tanto esfuerciu pagó la pena.

El turismu mineru cada añu va ganando tarrén y ye un motor de dinamización turística perimportante pal conceyu de Castrillón porque namás n’Arnáu, el visitante podrá conocer los verdaderos oríxenes de la minería y del ferrocarril, porque foi equí onde s’atoparon los restos del “Camín de fierro”

La esperiencia d’Arnáu permitirá al visitante cruciar per estrechos túneles cubiertos pol lladriyu orixinal que traxeron los belgues, y descender per una ascensor qu’ocupaba l’espaciu de l’antigua “xaula” hasta una cota de cuasi 205 metros embaxo tierra, como los primeros mineros del sieglu XIX. Podrá descubrir los colores, los golores y los soníos y la lluz d’una mina que nun te dexará indeferente.

La ufierta turística complétase con visites al pobláu, que conserva l’encantu orixinal de la época y nel que’l visitante podrá conocer como yera la vida embaxo esi carácter paternalista, nel que la empresa, nun cuidaba namás el modelu productivu, tamién tutelaba la vida de los obreros proporcionándo-yos vivienda, educación, sanidá y cultura. Equí podrás conocer les Escueles del Ave María y revivir como les maestros y maestres de la época, embaxo la “pedagoxía manjoniana” emplegaben los mapes didácticos del patiu del colexu pa impartir clases d’hestoria, xeografía o llingua nun entornu privilexáu.

Por esto y munches coses más, Castrillón ye “orixe”, ye historia y futuru, tradición y modernidá a orielles del Cantábricu. Ven a conocenos, de xuru qu’equí atoparás, el to llugar nel mundu.

Tags:

Artículos rellacionaos

Colunga, ente la mar y el monte

Nun enclave privilexáu d’Asturies, nel centru-oriente y en plenu corazón de la Comarca la ...

El Peñatú, una ayalga neolítica asturiana

Nel estremu más occidental de la Sierra Plana de la Borbolla, y cercanu a ...

Les momies asturianes de la Casa de los Miranda

Na colexata de San Pedru de Teberga consérvense les momies de dos personaxes famosos ...

Grau, el Camín de Santiagu y el turismu antimasificación

Grau nun ta dientro de los circuitos turísticos internacionales como Niza, Barcelona o Berlín, ...

Cuaña, un viaxe al occidente asturianu.

Cuando’l viaxeru entra dende Navia al conceyu de Cuaña, y a pesar d’atopase a ...

Parque Nacional de Picos d’Europa

El Parque nacional de Picos d’Europa (67.455hectárees) ta asitiáu ente les comunidaes d’Asturies, Cantabria ...